2 . « اللّهُ الَّذِى رَفَعَ السَّمَواتِ بِغَيرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوى عَلَى الْعَرْشِ وَ سَخَّر الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِى لأَجَلٍ مُسَمًّى يُدَبِّرُ الأَمْرَ يُفَصِّلُ الْاياتِ لَعَلَّكُم بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ ؛ خدايى كه آسمان‌ها را بدون ستونى كه ببينيد ، برافراشت ، سپس بر عرش ( قدرت ) استيلا يافت . آفتاب و ماه را ( براى شما ) مسخر ساخت . هر يك تا مدت معلومى به حركت خود ادامه مىدهند . خدا امور جهان آفرينش را تدبير مىكند ، آيات خود را تشريح مىنمايد ؛ باشد كه به ( روز رستاخيز ) و لقاى پروردگار خود يقين پيدا كنيد » . مقدمه همان‌طور كه در بخش اول كتاب گفته شد هدف سوره ، تشريح دلايل توحيد خدا و طرح براهين يگانگى وى ، از طريق بيان نظام آفرينش و رموز جهان هستى است . از اين نظر ، پس از آن‌كه خداوند در آيهء نخست همهء آيات قرآن را صحيح ، متقن و استوار معرفى مىنمايد ، براى اثبات اتقان آن و در عين حال اثبات توحيد خود ، در آيهء بعدى به شرح برخى از قوانين عظيم جهان خلقت ، كه امروز از محيط فرضيه ، قدم به جهان قوانين علمى گذارده و احياناً جنبهء حسى به خود گرفته است ، مىپردازد . تنها مضامين همين آيهء دوم كافى است كه ثابت كند كه آورندهء قرآن ، با جهانى ما فوق ماده و عالم غيب ارتباط داشته و اين حقايق علمى را كه در آن روز براى كسى روشن نبوده و قرن‌ها پس از نزول قرآن كشف شده ، از جهان ديگر اخذ كرده است . نكات پنج‌گانه‌اى كه در آيهء دوم وارد شده است ، يك رشته نكات برجستهء علمى را در بردارد كه از اين نظر ، شايسته است دربارهء هر يك به‌طور مشروح بحث نماييم و ما فهرست همه را در اين‌جا به‌طور اجمال مىآوريم سپس دربارهء هر كدام جداگانه بحث مىكنيم : 1 . جاذبهء عمومى ؛